Το Καφενείο της Πέμπτης στον Πολίτη                                                         15 Οκτωβρίου 2026

Τα τερτίπια της Δεξιάς

Παρακολουθούμε τις τελευταίες εβδομάδες διάφορους παράγοντες του Δημοκρατικού Συναγερμού να ελίσσονται, επιχειρώντας να προωθήσουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες ενόψει των Προεδρικών Εκλογών του 2028. Καμώματα, «αποκαλύψεις», μυστικές συναντήσεις και πισώπλατα μαχαιρώματα βλέπουν το φως της δημοσιότητας, μετατρέποντας την πολιτική αντιπαράθεση σε ένα ιδιότυπο θέαμα παρασκηνίου, που περισσότερο τροφοδοτεί το κουτσομπολιό παρά τον ουσιαστικό δημόσιο διάλογο.

Πίσω όμως από αυτή την εικόνα αναδεικνύεται ένα πολύ σημαντικότερο ζήτημα. Μπορεί μια απλή εναλλαγή προσώπων να επιφέρει πραγματική αλλαγή στον τρόπο διακυβέρνησης του τόπου; Η απάντηση είναι όχι.

Οι σχέσεις πολιτικής εξουσίας και οικονομικών συμφερόντων, που εδραιώθηκαν κατά τη δεκαετή διακυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη και, κατά την άποψή μου, εξακολουθούν να επηρεάζουν τη σημερινή διακυβέρνηση Νίκου Χριστοδουλίδη, δεν ανατρέπονται με επικοινωνιακές αντιπαραθέσεις και προσωπικές φιλοδοξίες.

Όποιο κι αν είναι το όνομα του επόμενου ενοίκου του Προεδρικού, το ουσιαστικό ερώτημα παραμένει: Θα υπηρετήσει τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας ή θα συνεχίσει πολιτικές που ευνοούν συγκεκριμένα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα;

Την ίδια ώρα, οι πολίτες αντιμετωπίζουν μια καθημερινότητα ολοένα δυσκολότερη. Η ακρίβεια περιορίζει την αγοραστική τους δύναμη, το κόστος στέγασης γίνεται δυσβάστακτο, η δημόσια παιδεία και υγεία δοκιμάζονται, ενώ η κερδοφορία των τραπεζών προκαλεί εύλογα ερωτήματα για τη δίκαιη κατανομή του παραγόμενου πλούτου.

Ακόμη πιο προβληματική είναι η αδυναμία των υποψηφίων της Δεξιάς να αγγίξουν ζητήματα που προκαλεί το ίδιο το σύστημα εξουσίας και τα συμφέροντα που το στηρίζουν. Πού βρίσκονται οι ξεκάθαρες τοποθετήσεις για το σκάνδαλο των «χρυσών διαβατηρίων», την υπόθεση του μαύρου βαν και των λογισμικών παρακολούθησης, την υπόθεση Σάντη και την απαξίωση των θεσμών ή τα αναπάντητα ερωτήματα γύρω από τον θάνατο του Θανάση Νικολάου; Πού βρίσκεται η έμπρακτη δέσμευση για διαφάνεια, λογοδοσία και θεσμική κάθαρση; Και κυρίως, ποιος είναι διατεθειμένος να αμφισβητήσει τις δομές και τις πολιτικές που αναπαράγουν τις ανισότητες;

Η κυπριακή κοινωνία χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο από μια αλλαγή προσώπων. Χρειάζεται διαφορετικές πολιτικές και ηθικές προτεραιότητες. Μια διακυβέρνηση που θα τολμήσει να συγκρουστεί με την υπερσυγκέντρωση οικονομικής ισχύος στους τομείς της ενέργειας, των τραπεζών, του εμπορίου, της υγείας και της παιδείας.

Μια υποψηφιότητα που υπόσχεται πραγματική αλλαγή δεν μπορεί να προέρχεται από τον ίδιο πολιτικό χώρο ούτε να διατηρεί τις ίδιες κοινωνικές και οικονομικές εξαρτήσεις με το κατεστημένο που καλείται να ανατρέψει. Διαφορετικά, η υπόσχεση της αλλαγής θα αποδειχθεί ακόμη μία άσκηση επικοινωνίας, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.

Αυτό είναι και το μεγάλο ζητούμενο για την προοδευτική κοινωνία: η διαμόρφωση μιας αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης εξουσίας, με κοινωνικό προσανατολισμό, πολιτική ανεξαρτησία και πραγματική βούληση για ρήξεις.

Γιατί η ουσιαστική αλλαγή δεν θα κριθεί από το ποιος θα εγκατασταθεί στο Προεδρικό, αλλά από το ποιους θα επιλέξει να υπηρετήσει.

Διαφορετικά, Business as Usual. Θα αλλάξουν απλώς οι πρωταγωνιστές και το έργο θα συνεχιστεί.         

Το Καφενείο της Πέμπτης είναι μια ανοικτή συνάθροιση συζήτησης που γίνεται κάθε Πέμπτη στις 7:30μμ στα Γραφεία της Σοσιαλιστικής Έκφρασης, Ρήγα Φεραίου 25^Α, 1087 Λευκωσία.  Τη στήλη γράφουν θαμώνες του Καφενείου.

to.kafeneio.tns.pemptns@socialistikiekfrasi.com