Το Καφενείο της Πέμπτης στον Πολίτη                                                                       7 Μαΐου 2026

Καφενείο; Μα ποιο καφενείο;

Γράφει η Ευγενεία Μωυσέως

«Μάζο, να κάνουμε συνεδρία του Κινήματος Ενάντια στις Εκποιήσεις την Πέμπτη;»

«Έχουμε καφενείο».

«Πάλε; Μα τι εν τούτο το καφενείο;»

«Έλα μια φορά τζιαι εν να καταλάβεις».

Ο καιρός περνούσε… και το «καφενείο» στο μυαλό μου ήταν απλώς μια συγκέντρωση ανθρώπων που συζητούσαν κάποιο θέμα.

Ώσπου ήρθε ο κορωνοϊός. Εγκλεισμός.

Ανακοίνωση: το Καφενείο της Πέμπτης θα μεταδίδεται μέσω Zoom.

Πέμπτη. Καθίσαμε και περιμέναμε το καφενείο. Όχι με αγωνία - περισσότερο σαν κάτι που θα έσπαζε τη ρουτίνα. Αυτό που έζησα, όμως, δεν το περίμενα. Ήταν κάτι πολύ περισσότερο.

Και από τότε, κάθε φορά, γεννιέται η ίδια σκέψη: Γιατί δεν το είπαμε ποτέ «λαϊκό πανεπιστήμιο»; Γιατί αυτό είναι: Ένα πανεπιστήμιο ανοιχτό για όλους. Χωρίς δίδακτρα. Χωρίς αποκλεισμούς. Με μοναδικό «εισιτήριο» τη διάθεση να ακούσεις και να μιλήσεις.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Την παρουσία των αγροτισσών την Ημέρα της Γυναίκας; Τις φιλοσοφικές συζητήσεις; Τον αξέχαστο «Ζηνωνή που το Τžιτι», Το θέατρο σκιών; Τις συζητήσεις για το Κυπριακό, την Πολιτική, την Παιδεία, την Ιστορία, τη Μουσική, το Θέατρο, την Οικονομία, τη διεθνή και τοπική επικαιρότητα;

Κάθε Πέμπτη διαφορετική. Κάθε Πέμπτη να σου ανοίγει ένα παράθυρο. Κάθε Πέμπτη να φεύγεις λίγο πιο πλούσιος σε σκέψη. Και πάντα, στο τέλος, εκείνη η αίσθηση: ότι κάτι πήρες μαζί σου.

Και κάπως έτσι… φτάσαμε στα δέκα χρόνια. Δέκα χρόνια «Καφενείο της Πέμπτης».

Αν το σκεφτεί κανείς, δεν είναι λίγο. Είναι δεκάδες Πέμπτες. Εκατοντάδες ώρες συζητήσεων. Αμέτρητες φωνές, σκέψεις, διαφωνίες, γέλια.

Και το πιο σημαντικό; Εμείς.

Γιατί το Καφενείο της Πέμπτης δεν είναι ο χώρος. Δεν είναι η οθόνη που κάποτε μας ένωνε στον εγκλεισμό.

Είναι οι άνθρωποι. Είναι όλοι εσείς που είστε εδώ. Είναι εκείνοι που μίλησαν. Εκείνοι που άκουσαν. Εκείνοι που διαφώνησαν - αλλά έμειναν.

Εκείνοι που κάθε Πέμπτη έδιναν ζωή σε αυτό που λέμε «καφενείο». Και ίσως αυτό είναι το πιο σπουδαίο. Ότι μέσα σε έναν κόσμο που μας θέλει σιωπηλούς, απομονωμένους, κουρασμένους, εμείς κάναμε κάτι απλό - αλλά ουσιαστικό:

Συναντηθήκαμε. Μιλήσαμε. Ακούσαμε.

Και έτσι, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς τίτλους, χτίστηκε κάτι πολύ πιο μεγάλο. Μια κοινότητα. Μια μικρή αλλά επίμονη απόδειξη ότι όταν οι άνθρωποι βρίσκονται πραγματικά, μπορούν να σκεφτούν αλλιώς, να νιώσουν αλλιώς, να σταθούν αλλιώς.

Δέκα χρόνια μετά, δεν γιορτάζουμε απλώς τον χρόνο. Γιορτάζουμε τις σχέσεις που δημιουργήθηκαν. Τη γνώση που μοιραστήκαμε. Τη φωνή που βρήκε χώρο να ακουστεί.

Και αν πρέπει να πούμε τι είναι τελικά το «Καφενείο της Πέμπτης», η απάντηση είναι απλή:

Είναι το δικό μας λαϊκό πανεπιστήμιο. Ανοιχτό. Ζωντανό. Ανθρώπινο.

Και πάνω απ’ όλα, δικό μας.

Και όσο υπάρχει αυτό το «μαζί», όσο υπάρχει αυτή η ανάγκη να βρισκόμαστε, να μιλάμε και να μην σωπαίνουμε, τότε ένα πράγμα είναι σίγουρο:

Το Καφενείο της Πέμπτης δεν είναι απλώς δέκα χρόνια. Είναι συνέχεια.

Και συνεχίζεται.

Το Καφενείο της Πέμπτης είναι μια ανοικτή συνάθροιση συζήτησης που γίνεται κάθε Πέμπτη στις 7:30μμ στα Γραφεία της Σοσιαλιστικής Έκφρασης, Ρήγα Φεραίου 25^Α, 1087 Λευκωσία.  Τη στήλη γράφουν θαμώνες του Καφενείου.

to.kafeneio.tns.pemptns@socialistikiekfrasi.com