«Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις…»

Για τον Αντρέα Καζαμία

και όσους θαρραλέα καταρρίπτουν το κυρίαρχο αφήγημα  

της Μερόπης Τσιμίλλη

… Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

να μην τις παίρνει ο άνεμος.

(Μανόλη Αναγνωστάκη, από τη συλλογή «Ο Στόχος», 1970)

Ο Αντρέας Καζαμίας, συντονιστής στην αντικατοχική εκδήλωση του περασμένου Σαββάτου στη Δερύνεια, έσπασε με το λόγο του το απόστημα της απόκρυψης και της υποκρισίας του κυρίαρχου αφηγήματος και βγήκε με παρρησία ενάντια στη βολικά διαφημιζόμενη ενότητα και στη «μη διατάραξη της κοινής μας μουχλιασμένης ησυχίας» (απόσπασμα από ανάρτηση του Χρίστου Ζάνου), επέλεξε θαρραλέα την αλήθεια αντί για το καθιερωμένο μοιρολόι, και τις αιχμηρές λέξεις –που καρφώνονται σαν πρόκες– αντί για τα κούφια συνθήματα, αντί για τα συνήθη ευχολόγια και τις πατριωτικές κορώνες:

«… Μα εμείς δεν ήρθαμε απόψε για να κάνουμε μνημόσυνο. Ήρθαμε να υπενθυμίσουμε - σε όλους και κυρίως σε αυτούς που αποφασίζουν - πως η Αμμόχωστος δεν είναι φάντασμα. Είναι υπόσχεση». 

«… Κάθε φορά που το όνομα “Αμμόχωστος” γράφτηκε σε χάρτες διαπραγματεύσεων, κάποιος δίστασε. Κάποιος φοβήθηκε. Κάποιος είπε “όχι” χωρίς να ρωτήσει, επί της ουσίας, και εμάς.  Και εμείς; Πάντα με καχυποψία, διαφωνία, ενδεχομένως κομματικά μέτρα και σταθμά. Κι η πόλη έμεινε κλειστή. Όχι γιατί δεν μας την πρότειναν. Αλλά γιατί δεν συμφωνούσαμε ποιος θα κόψει την κορδέλα…

… Ακόμα και την ώρα των διαπραγματεύσεων, ετοιμάζαμε βαλίτσες επιστροφής (άλλοι για την Αμμόχωστο και άλλοι για αλλού). Γιατί, ανερυθρίαστα, βάλαμε στο τραπέζι και τα δύο κράτη χωρίς να έχουμε ενοχές. Και γνωρίζουμε καλά, εξαιρετικά καλά, ότι η γλώσσα της διπλωματίας θα μας πει, θα μας υποδείξει, θα μας κουνήσει το δάκτυλο. Από τον ιστορικό συμβιβασμό της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, στη σκέψη των δύο κρατών. Και η Τουρκία, πλέον, το έχει μπαντιέρα…” 

Η Αμμόχωστος είναι υπόσχεση, λέει ο Καζαμίας. Μια υπόσχεση που δόθηκε ξανά και ξανά, και προδόθηκε ανερυθρίαστα ξανά και ξανά, για μισό αιώνα. Για όσους προτιμούν να ξεχνούν, ή παριστάνουν ότι αγνοούν, παραπέμπω στο αναλυτικό άρθρο του Αντώνη Πολυδώρου με τίτλο «Οι επτά φορές που αρνηθήκαμε την Αμμόχωστο» (23/02/2020,

 https://www.politis.com.cy/apopseis/350444/oi-epta-fores-pou-arnithikame-tin-ammoxosto.

Όσο για τους ΔΗΚΟ-ικούς και τους όμοιούς τους, που τόσο εξανέστησαν γιατί ο Καζαμίας έδωσε γροθιά στο αφήγημά τους - αφήγημα πάνω στο οποίο έστησαν πολιτικές καριέρες, που τον χαρακτήρισαν ως «μειοδότη… με ακραία διχαστικό λόγο…  που ουσιαστικά ξεπλένει τον Τούρκο κατακτητή», τους θυμίζω πως, ενώ η Αμμόχωστος ήταν η μοναδική κατεχόμενη περιοχή που θα μπορούσε να επιστραφεί χωρίς συνολική λύση του Κυπριακού,  

• Ο Τάσος Παπαδόπουλος διαφωνούσε επειδή, όπως διακήρυττε, το κυπριακό θα «αμμοχωστοποιείτο», και υποστήριζε ότι η περίκλειστη πόλη έπρεπε να παραμείνει σε αυτό το καθεστώς μέχρι την τελική λύση.
• Ο Τάσος Παπαδόπουλος είχε επίσης διακηρύξει: «Για πέντε γειτονιές του Βαρωσιού καιγόμασταν;»
• Την ίδια θεώρηση υιοθέτησε και ο διάδοχος του στην προεδρία του ΔΗΚΟ, Νικόλας Παπαδόπουλος, ο οποίος το 2016, μας υπέδειξε «να μπούμε στο Google Earth και εκεί θα διαπιστώσουμε πως η περίκλειστη Αμμόχωστος δεν είναι παρά ένα μέρος του Πρωταρά, μια περιοχή ίση με την Αλυκή της Λάρνακας».

Και ως επίλογο, τους επαναλαμβάνω τα λόγια του Καζαμία «Σήμερα δεν έχουμε την πολυτέλεια της σιωπής. Ούτε της αφέλειας. Ούτε της υποκρισίας», και τους αφιερώνω τους τόσο ταιριαστούς στίχους του Μανόλη Αναγνωστάκη (από το προαναφερθέν ποίημα):

Το τι δεν πρόδωσες εσύ να μου πεις

Εσύ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια,

Ένα προς ένα τα υπάρχοντά σας ξεπουλώντας

Στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά παζάρια

Και μείνατε χωρίς μάτια για να βλέπετε,

χωρίς αφτιά ν’ ακούτε,

με σφραγισμένα στόματα και δε μιλάτε.

Για ποια ανθρώπινα ιερά μάς εγκαλείτε;

Ξέρω: κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις…