Πόσο οι Επιδρομείς Ενδιαφέρονται για Ειρήνη;

Αραβικά μέσα ανέφεραν στις 21 Μαΐου ότι «βρίσκονται σε εξέλιξη εργασίες για την οριστικοποίηση του κειμένου μιας συμφωνίας μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης». Την ίδια στιγμή, ο Τραμπ δήλωνε: «Ή θα το τελειώσουμε ή θα υπογράψουν συμφωνία». «Τους χτυπήσαμε πολύ σκληρά. Μπορεί να χρειαστεί να τους χτυπήσουμε ακόμη πιο σκληρά…», τόνισε. «Θα τους στείλουμε πίσω στη Λίθινη Εποχή», είχε απειλήσει στις αρχές Απριλίου 2026.

Το τελευταίο προκάλυμμα, για να κερδίσουν κάποια συμπάθεια στους λαούς του κόσμου για την επιδρομή τους, είναι η εξάλειψη του πυρηνικού κινδύνου σε περίπτωση που το Ιράν αποκτούσε πυρηνικά. Οι ΗΠΑ είναι η μόνη δύναμη στον κόσμο που τα έχει χρησιμοποιήσει, αφανίζοντας στην κυριολεξία 214 χιλιάδες ζωές ακαριαία και τους μήνες που ακολούθησαν. Μαζί με τη μοναδική άλλη χώρα που κατέχει πυρηνικά αλλά αρνείται οποιονδήποτε έλεγχο, το Ισραήλ, δεν θέλουν ένα Ιράν με πυρηνικά για το καλό της ανθρωπότητας.

Η δήθεν διάθεσή τους για ειρήνη δεν είναι παρά αποτέλεσμα της στρατηγικής τους ήττας, της μεγαλύτερης στην ιστορία τους. Μεγάλες ήττες υπήρξαν και στο παρελθόν, όπως αυτή στο Βιετνάμ, από τις οποίες μπόρεσαν να ανακάμψουν. Με αυτή την ήττα, το άστρο των ΗΠΑ, ως της μοναδικής υπερδύναμης που με τη δύναμη των όπλων καθορίζει τις τύχες του κόσμου, έχει δύσει.

Ακόμα και τώρα που οι Ιρανοί φαίνεται να τους κοροϊδεύουν καθημερινά, ακόμη και στο ζήτημα των πυρηνικών –το οποίο πριν την επιδρομή ήταν λυμένο, με τους Ιρανούς να έχουν αποδεχθεί κάθε έλεγχο–, οι ΗΠΑ δηλώνουν ότι κάνουν υπομονή για χάρη της ειρήνης. Ο υπουργός Εξωτερικών, Ρούμπιο, δήλωσε στις 22 Ιουνίου ότι «προτιμά την επιλογή της διαπραγμάτευσης και την επίτευξη μιας καλής συμφωνίας…» και πως «θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε».

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι επιδρομές τους σταμάτησαν. Απλά τα πράγματα θα είναι πολύ πιο δύσκολα και θα πρέπει να βρουν τρόπους για να κερδίσουν συναίνεση και συμμαχίες. Έτσι, ακόμη και αν τελικά υπάρξει ειρήνη ως αποτέλεσμα της ήττας των επιδρομέων, είναι καταδικασμένη να είναι προσωρινή. Οι ιμπεριαλιστές θα έρθουν ξανά, ανακαλύπτοντας κάποιο νέο πρόσχημα ή απλά επαναλαμβάνοντας τα παλιά. Οι πραγματικοί λόγοι πίσω από την επιδρομή τους θα παραμένουν εκεί, όπως η διακοπή των εμπορικών δρόμων προς και από την Κίνα και τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, τα οποία μέσα στην παγκόσμια κρίση δεν σταματούν μπροστά σε κανένα ηθικό δίλημμα. Δεν σταματούν μπροστά σε κανενός μεγέθους καταστροφή, ανθρώπινο πόνο και θάνατο.

Οι ισορροπίες δυνάμεων, το τι χάνουν και τι κερδίζουν, είναι οι όροι που καθορίζουν τη διάθεση για ειρήνη στον κόσμο που ζούμε. Και είναι αυτές τις στιγμές που η Ρωσική Επανάσταση –την οποία το σημερινό πολιτικό σύστημα έχει τοποθετήσει στις «σκοτεινές» σελίδες της ιστορίας– στέκει μέχρι σήμερα ως μοναδικό παράδειγμα ατόφιας έκκλησης για ειρήνη προς τους λαούς του κόσμου. Μια επανάσταση της οποίας η πρώτη διακήρυξη, τις στιγμές αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας, στη δίνη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν η διακήρυξη ειρήνης προς τους λαούς του κόσμου, την οποία είχε συντάξει ο Λένιν:

«Η εργατοαγροτική κυβέρνηση, βγαλμένη από την επανάσταση της 24ης–25ης Οκτώβρη και στηριγμένη στα Σοβιέτ των εργατών, στρατιωτών και αγροτών βουλευτών, προτείνει σε όλους τους εμπόλεμους λαούς και στις κυβερνήσεις τους να αρχίσουν αμέσως διαπραγματεύσεις για μια δίκαιη, δημοκρατική ειρήνη (…) Ως τέτοια ειρήνη, η κυβέρνηση θεωρεί την άμεση ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις (δηλαδή χωρίς αρπαγή ξένων εδαφών, χωρίς βίαιη ενσωμάτωση ξένων εθνοτήτων) και χωρίς επανορθώσεις».

«Το να συνεχίσουμε αυτόν τον πόλεμο για να επιτρέψουμε στους δυνατούς και πλούσιους να διαμοιράσουν τα έθνη μεταξύ τους… θεωρείται από την κυβέρνηση το μεγαλύτερο πιθανό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας».

«Η κυβέρνηση διακηρύσσει επίσημα την απόφασή της να υπογράψει συνθήκη ειρήνης, η οποία θα βάλει τέλος σε αυτόν τον πόλεμο υπό τις παραπάνω προϋποθέσεις… Η κυβέρνηση καταργεί τη μυστική διπλωματία, εκφράζοντας ενώπιον ολόκληρης της χώρας τη σταθερή της απόφαση να διεξαγάγει όλες τις διαπραγματεύσεις υπό το φως της ημέρας, ενώπιον του λαού…» (Τάκης Μαστρογιαννόπουλος, «Η Άνοδος και η Πτώση των Εργατικών Διεθνών», Γ' κύκλος, Η 3η Κομμουνιστική Διεθνής, Α' Τόμος).

Ήταν χωρίς προηγούμενο στην ιστορία, μέσα στη φρίκη του πολέμου —τον οποίο συνέχιζαν οι αστικές κυβερνήσεις παρά το τεράστιο κόστος σε ζωές και θα συνέχιζαν μέχρι την ολοκληρωτική ήττα και παράδοση της μίας πλευράς, μέχρι τη συντριβή της Γερμανίας— να εμφανίζεται μια κυβέρνηση που έστελνε μήνυμα ειρήνης σε όλους τους λαούς, χωρίς προσαρτήσεις και χωρίς αποζημιώσεις. Με όλα να εκτίθενται στο φως της ημέρας.

Σωτήρης Βλάχος

24 Μαΐου 2026