ΕΛΛΑΔΑ - ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Η ευρωπαϊκή κίνηση με επαναστατικές δυνατότητες που έμεινε στη μέση, επιτρέποντας τη σημερινή λοιδορία της

του Σωτήρη Βλάχου

Δέκα χρόνια μετά το μεγαλειώδες «Όχι» του ελληνικού λαού στο τελεσίγραφο των δανειστών, η προσπάθεια απαξίωσης του ιστορικού γεγονότος είναι πρωτοφανής.  Με ολομέτωπη επίθεση στοχεύουν να εξαφανίσουν το 2015 ως σημείο αναφοράς μιας εξέλιξης με επαναστατικές δυνατότητες.  Είναι τεράστιας σημασίας να υπάρξει αντίσταση σε αυτή τη διαγραφή των ιστορικών δυνατοτήτων που υπήρξαν.  Είναι τεράστιας σημασίας να παραμείνει στην συνείδηση έστω και μικρών κύκλων, ότι το κάλεσμα για αγώνα που σήμαινε το Όχι, είχε δυνατότητες.

Η σύγκρουση του ελληνικού λαού με τα επιτελεία των Βρυξελών είχε δυνατότητες. Όχι διότι η μικρή Ελλάδα μπορούσε να ανατρέψει τη θέληση του Διευθυντηρίου της ΕΕ, αλλά διότι ο ελληνικός λαός μπορούσε να αποτελέσει το παράδειγμα που θα κινητοποιούσε τους λαούς της Ευρώπης ενάντια στους θεσμούς της Ευρώπης.  Αυτός ήταν ο φόβος που έκανε το ευρωπαϊκό Διευθυντήριο να σταθεί τόσο αμείλικτα απέναντι στον ελληνικό λαό και να μην αφήσει ανοικτή και την παραμικρή χαραμάδα συνεννόησης. Ήθελαν μόνο την απόλυτη υποταγή.

Η σύγκρουση ήταν μια ταξική σύγκρουση με κάθε έννοια.  Άτομα, πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που και σήμερα είναι ταυτισμένοι με τις εχθρικές πολιτικές ενάντια στον λαό, ήταν από τους πρωταγωνιστές της λυσσαλέας επίθεσης ενάντια στην προσπάθεια του λαού να αντισταθεί.

Σαμαράς, Βορίδης, Άδωνις, Πλεύρης, Πρετεντέρης, Πορτοσάλτε και το ελληνικό κεφάλαιο που βρίσκεται πίσω απ’ αυτούς. Μαζί και οι καναλάρχες που δικτυωμένοι με το μεγάλο κεφάλαιο με χίλια νήματα χρησιμοποίησαν κάθε ψέμα για να υποσκάψουν την ιστορική προσπάθεια.

Τόσο ταξική ήταν η σύγκρουση που η ελληνική άρχουσα τάξη πήρε απροκάλυπτα τη θέση των δανειστών. Αυτοί που σε κάθε περίπτωση είναι έτοιμοι να εγκαλέσουν ως προδοτική κάθε αριστερή φωνή που θα εναντιωθεί στο στήσιμο εθνικιστικού παραληρήματος που θα προετοιμάζει το έδαφος για πολεμικές συγκρούσεις,  στήριξαν το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο.  Ποιος δεν θυμάται το «βάστα Σόιμπλε» και το «Γερούν γερά».

Η ηγεσία όμως του Σύριζα, άφησε στη μέση την προσπάθεια για ευρωπαϊκές συμμαχίες που θα έδιναν δυνατότητες στο εγχείρημα. Αφέθηκε στη μέση η παρουσία στελεχών του Σύριζα και του ίδιου του ηγέτη του σε συνέδρια των Ποδέμος της Ισπανίας του Συν Φέιν της Ιρλανδίας, που περνούσαν το μήνυμα παντού ότι η μάχη είναι κοινή.  Μαζί και το Γερμανικό Ντι Λίνκε, στελέχη του οποίου έδωσαν πραγματικές μάχες στο γερμανικό κοινοβούλιο υπέρ του Σύριζα.

Έτσι κτίζονταν οι προϋποθέσεις ώστε τη στιγμή που οι θεσμοί θα προχωρούσαν στο τραπεζικό πραξικόπημα, η κινητοποίηση των ευρωπαϊκών λαών θα ήταν η βασική άμυνα του ελληνικού κινήματος.

Και πραγματικά κινητοποιήθηκαν κατά χιλιάδες και εκατοντάδες χιλιάδες όταν ήλθε η στιγμή. Μόνο που η ίδια η ηγεσία του Σύριζα είχε αρχίσει να εγκαταλείπει βήμα-βήμα αυτή την προοπτική από την στιγμή που ανέλαβε την κυβέρνηση του ελληνικού κράτους έξι μήνες πριν.  Οι εκατοντάδες χιλιάδες που κινητοποιήθηκαν παρά το ότι είχε εγκαταλειφθεί η προοπτική της ευρωπαϊκής μάχης, της ευρωπαϊκής σύγκρουσης, έμειναν χωρίς αντικείμενο, χωρίς στόχο.

Οι καναλάρχες και το μέτωπο "Μένουμε Ευρώπη" μπορούσαν πια να συνεχίσουν την υπόσκαψη της «ελληνικής επανάστασης». Το πραξικόπημα χωρίς τεθωρακισμένα στηνόταν πια χωρίς αντίπαλο δέος.

Παρά τη σταδιακή εγκατάλειψη κάθε προοπτικής που θα έδινε δυναμική στην εκστρατεία του Όχι, παρά το κλείσιμο των Τραπεζών και τις απειλές από κάθε γωνιά των εχθρών του λαού, το Όχι πήρε το εκπληκτικό, το βροντερό 61,31 τοις εκατό.  Ο ελληνικός λαός έδειχνε έτοιμος για μεγάλα πράγματα.

Η συνθηκολόγηση όμως αυτών που ηγήθηκαν, η διακυβέρνησή τους τα κατοπινά χρόνια, που ήταν βασικά χρόνια στα οποία προσπάθησαν να αποδείξουν στο κατεστημένο ότι δεν είχε τίποτε να φοβηθεί από αυτούς, ανέδειξαν τελικά νικητή τον μεγάλο ηττημένο του Δημοψηφίσματος. Που μπορεί σήμερα να κάνει την πιο αισχρή αποτίμηση του γεγονότος:

«Η ιστορία όμως είναι αμείλικτη και η θλιβερή επέτειος του δημοψηφίσματος του 2015 θα θυμίζει για πάντα πόσο κόστισε η ζαριά των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ…»  λέει ο Μητσοτάκης.

«Στην αρχή κοροϊδεύοντας τους πολίτες ότι … με ένα νόμο και ένα άρθρο», θα καταργηθούν όλα.

«Στη συνέχεια σπρώχνοντας τη χώρα ένα βήμα από την έξοδο από την Ευρώπη. Με κλειστές τράπεζες, με παγωμένη την οικονομία, με ανεξέλεγκτη την οικονομία…

«Ύστερα φορτώνοντας στις πλάτες των Ελλήνων 100 δις με περικοπές μισθών και αυξήσεις φόρων, διχάζοντας τον τόπο και συγκυβερνώντας με την ακροδεξιά».

Η ζαριά ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ είναι που κόστισε, σύμφωνα με αυτόν τον καθαρόαιμο εκπρόσωπο του ελληνικού κεφαλαίου. Η προσπάθεια διαπραγμάτευσης των αφόρητων όρων για τον ελληνικό λαό είναι για αυτόν, για όλους αυτούς το ζήτημα.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα του ιστορικού συμβιβασμού. Η κολοτούμπα επιτρέπει σήμερα στον Μητσοτάκη να ισχυρίζεται ό,τι θέλει. Ό,τι φταίει η ιστορική κίνηση για τα τεράστια ποσά που οι δανειστές φόρτωσαν στον ελληνικό λαό ως τιμωρία,  ότι ο λαός φταίει  που το αμείλικτο ευρωπαϊκό κεφάλαιο έκλεισε τις τράπεζες.

«Η πρώτη φορά Αριστερά δεν ξεγέλασε τους Ευρωπαίους, τους Έλληνες ξεγέλασε», συνεχίζει ο Μητσοτάκης.

«Μια ολόκληρη γενιά ξενιτεύτηκε χωρίς να φαίνεται ελπίδα…

Αυτά λέει ξετσίπωτα ο εκπρόσωπος του ελληνικού κεφαλαίου, χωρίς ουσιαστικό αντίλογο από την τότε ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Η οποία το μόνο που μπορεί να αρθρώσει είναι ότι,  η κυβέρνηση της ΝΔ παρέλαβε μια χώρα «έξω από τα μνημόνια της χρεοκοπίας, με 37 δισ. ευρώ “μαξιλάρι” στα δημόσια ταμεία, με ρυθμισμένο το δυσβάσταχτο χρέος της και αποκατεστημένη τη διεθνή της αξιοπιστία».

Τεράστιο επίτευγμα πράγματι. 37 δις που δεν χρησιμοποιήθηκαν για επενδύσεις την ώρα που η χώρα πεινούσε. Απόλυτα ρυθμισμένο το δυσβάστακτο χρέος με όρους δανειστών.  «Αποκαταστημένη» η διεθνής αξιοπιστία μας, που όμως; Στα σαλόνια της ΕΕ, διότι κάτω στις μάζες που ήταν ο στόχος των διακηρύξεων Σύριζα πριν γίνει κυβέρνηση, έγινε το αντίθετο. Οι μάζες οπισθοχώρησαν και πάλι, το 2015 χάθηκε και οι Ποδέμος, Συν Φέιν, Ντε Λίνκε έχασαν όλη τη δυναμική που έδειχναν τότε να έχουν.

Το Όχι του 2015 πρέπει, όσο μπορεί να γίνει κάτω από τις σημερινές συνθήκες, να παραμείνει σημείο αναφοράς για το ελληνικό κίνημα.

Σωτήρης Βλάχος

12 Ιουλίου 2025