Οι «απέναντι»

Προς όσους επιβιώνουν πολιτικά επικαλούμενοι «εχθρούς»

της Μερόπης Τσιμίλλη

«... Συνεπώς, χρειάζεται ένας εχθρός... Για να είναι αναγνωρίσιμος και επίφοβος ο εχθρός, πρέπει να βρίσκεται στο σπίτι μας ή στο κατώφλι του σπιτιού μας... Χρειάζεται ένας εχθρός για να δώσουμε μια ελπίδα στο λαό. Κάποιος είπε ότι ο πατριωτισμός είναι το έσχατο καταφύγιο των απατεώνων: όποιος δεν έχει ηθικές αξίες τυλίγεται συνήθως σε μια σημαία και όλοι οι μπάσταρδοι επικαλούνται την καθαρότητα της φυλής τους... Η αίσθηση της ταυτότητας βασίζεται στο μίσος, στο μίσος γι΄ αυτόν που δεν είναι ο ίδιος. Θα πρέπει να καλλιεργήσουμε το μίσος σαν πολιτικό πάθος…»

(απόσπασμα από «Το κοιμητήριο της Πράγας» του Ουμπέρτο Έκο, 2010)

Η αναφορά της Αννίτας Δημητρίου «… και δεν είναι μεταξύ μας που πρέπει να υπάρχει διχόνοια, είναι με τους απέναντι και με αυτούς που είναι δολοφόνοι και με αυτούς που είναι ελεεινοί και άνανδροι», δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε φραστικό ατόπημα. Είναι μία από τις εκφάνσεις μιας «μισαλλοδοξίας τυλιγμένης σε σημαία» (όπως γράφει ο Hulusi Kilim), ενός επί τούτου διαστρεβλωμένου αφηγήματος που αφέθηκε να αναπαράγεται και να κακοφορμίζει. 

Απευθύνομαι γιαυτό σε όσους επιβιώνουν πολιτικά επικαλούμενοι «εχθρούς» και όχι μόνο στην Αννίτα Δημητρίου, η οποία ωστόσο ως πολιτειακή αξιωματούχος όφειλε θεσμικά να μην ποινικοποιεί μια ολόκληρη κοινότητα μαζί με την οποία το κόμμα της, όπως διακηρύττει, αναζητεί μια λύση στο Κυπριακό. 

Θέλετε λοιπόν να μιλήσουμε για φονιάδες; Αν είχατε στοιχειώδη τσίπα, κάπου, κάποτε, κάτι θα λέγατε ή θα ψελλίζατε και για τους φονιάδες της Αλόα, της Μάραθα, του Σανταλάρη, της Τόχνης.  Δεν ήταν «απέναντι» εκείνοι οι φονιάδες, ήταν δικοί σας και τους ξέρετε, τους δώσατε κομματική στέγη, ακόμα και αξιώματα.  Όπως δικοί σας ήταν και οι φονιάδες Ε/κύπριων, αριστερών και μη, όχι μόνο κατά και από το πραξικόπημα το οποίο βολικά αποκαλείτε «διχασμό», αλλά ήδη από το 1955 – σας λέει κάτι, για παράδειγμα, το όνομα Σάββας Μένοικος;

Θέλετε λοιπόν να μιλήσουμε για εχθρούς; Εχθρός είναι ο εθνικισμός – ο ψευδεπίγραφος πατριωτισμός,  τόσο ο ε/κυπριακός όσο και ο τ/κυπριακός.  Εσείς όμως τον υπηρετείτε, τον ενισχύετε και τον αξιοποιείτε. Διαχρονικά, και τώρα προς άγρα ψήφων.

Αναφέρεστε σε «διχόνοια», εννοώντας πως επιθυμείτε την «ενότητα»! Ενότητα ποιων με ποιους; Ενότητα πάνω σε ποιες αρχές;  Ενότητα ρατσιστών με αντιρατσιστές; Ενότητα φασιστών με αντιφασίστες; Ενότητα εκμεταλλευτών με εκμεταλλευόμενους; Ενότητα φονιάδων με δολοφονημένους; Ενότητα με εκείνους που δεν λογοδότησαν για τα εγκλήματά τους;

«Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αμαυρώνει τη μνήμη δύο νέων ανθρώπων, μετατρέποντας την τραγωδία τους σε όπλο μίσους. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί τον θάνατό τους ως προπέτασμα για πολιτική αποτυχία. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να από-ανθρωποποιεί μια ολόκληρη κοινότητα μόνο και μόνο για να μαζέψει μερικές ψήφους από την ακροδεξιά… Δεν είμαι δολοφόνος. Οι Τουρκοκύπριοι δεν είναι δολοφόνοι… Αυτό δεν είναι πατριωτισμός... Είναι η γλώσσα όσων δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν, ούτε όραμα, ούτε θάρρος, ούτε απαντήσεις. Μόνο φόβο και διχασμό. Όταν η ηγεσία ενός κόμματος επιλέγει να πολεμήσει τη συνύπαρξη αντί να αντιμετωπίσει τη δική της πολιτική ανυπαρξία, δεν προστατεύει την Κύπρο. Την προδίδει», γράφει ο Hulusi Kilim, και μας εκφράζει.

Εσείς είσαστε οι απέναντι, οι διαχρονικά απέναντί μας.

Εμείς είμαστε ΜΑΖΙ – BIRLIKTE!

Ανυποχώρητα ΜΑΖΙ στον αγώνα για την επανένωση του τόπου μας.

Μερόπη Τσιμίλλη

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΤΕΡΥΓΑ

15 Αυγούστου 2025